| Pisit's profile『Soul-of-The-Saint』[i']B...PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
April 12 คำถามที่ต้องถามตัวเองการที่เราจะทำให้คนที่เรารักนั้นมีความสุข จำเป็นด้วยหรือที่เราจะต้องมีความสุขด้วย
Prologue เรื่องนี้ จะยาวมากๆๆๆๆๆ ตัวละครในเรื่อง ยืมชื่อมาจากชีวิตจริง เรื่องแต่ง =w= Chapter1 : "โบ๊ทๆๆ" เสียงน่ารักๆใสๆ เรียกชื่อผม ให้ผมหันไป "มี ไร หรอ ค้าฟฟฟฟ~" ผมตอบกลับไปยังต้นเสียงที่เรียกชื่อผม ""อิอิ ไม่มีไรหรอก >w< เรียกเฉยๆ ว่าแต่ นายจะไปเล่นบาสป่ะ" เธอพูดพลางทำหน้ากวนๆ + บ็องแบ้ว เห็นแล้ว หมั่นไส้ -*- "ค้าฟฟฟ คิดว่าผมจะไปทำอะไรหรอ ชีวิตนี้ ว่างเป็นเล่นบาสค้าฟฟ พี่น้อง" ผมตอบกลับด้วยนำเสียงกวนๆ "จิงหรอ เราก็นึกว่านายจะเล่นแต่เกม -_,- อิอิ" เธอแอ๊บแบ๊ว อีกแล้ววว "เฮ้ยๆ =w= อยู่โรงเรียนชั้นเล่นแต่บาสฟะ ขอร้อง =A=" ผมตอบเธอด้วยท่าทางเหมือนโดนแทงกลางใจ "555 งั้น เราไปกลับบ้านก่อนละกัน อิอิ" เธอพูดพลางหัวเราะ คิกคัก "ชิ้วๆๆ -_- กลับบ้านดีๆละ" ผมพูดพลางทำมือไล่ให้กลับบ้าน หลังจากที่เธอกลับบ้านแล้วผมก็ไปเล่นบาสกับผองเพื่อน "เฮ้ยไอ้โบ๊ท ใครวะ~"เสียงเพื่อนคนนึงในนั้นถาม "บ่!! ไอ้แมน เพื่อนกุๆ -*-" ผมพูดเสร็จก็ส่งลูกให้เพื่อน "ใช่หรอวะ O_o" เพื่อนๆที่เล่นบาสด้วยกัน พูดพร้อมกัน "-*- เออสิวะ รู้จักกันตั้งนานแล้วโว้ย" ผมตอบเสียงๆดัง "ให้มันจิง 5 5 5" แล้วเพื่อนก็ส่งลูกบาสกลับมา "สับบบ!!" เสียงลูกบาสลง "เฮ้ย ไอ้โบ๊ท เล่นทีเผลอ" เพื่อนตะโกนกลับมา "5 5 5 ปล่อยกุโล่งเอง เป็นไง 3 แต้ม 55" ผมทำท่าเยาะเย้ย "Sarddd ฟลุ้คคค" เพื่อนตะคอกด่า (ไม่ต้องบอกก็รู้ 555) หลังจากซ้อมบาสเสร็จ "ไปกินร้านพิมกัน" "เออๆ ไปก็ไป กำลังหิวพอดี" Chapter 2 : ที่ร้านพิม "เจ๊ๆ ขอไข่เจียวระเบิด 6 ผัดมาม่า 4 ครับบ"เสียงเพื่อนในกลุ่มสั่งให้ "จ้าๆ" เจ๊ตอบกลับ (เจ๊คนนี้ ชื่อเจ๊พิมนะจ้ะ *-*) ในระหว่างที่รอข้าวอยู่ "เฮ้ยวันนี้ไม พี่ต้องซ้อมหนักจังวะ" เพื่อนชื่อป้องถาม "จะไปรู้หรอ ตอนนี้ ข้าเริ่มชินละ" นพตอบ "โธ่พวกอ่อน อย่าบ่นมาก ซ้อมๆไป ก็จบ" เพื่อนที่แชมด่าเข้าให้ "เออ ใครจะสู้มรึงได้ค้าฟฟ ไอ้คุณแชม" ผมประชด "อย่าพึ่งเถียงกันจ้า ข้าวมาแล้วจ้ะ เด็กๆ" เสียงเจ๊พิมมาห้ามทัพไว้ก่อน =w= "ค้าฟ ^w^ เอ้า กินโว้ย" เสียงไอ้ต่อตะโกนสั่ง ตอนกินข้าว คงไม่ต้องบรรยาย ^w^ ......หลังจากทานหมดแล้ว..... "ไอ้ดุ๋ย วันนี้แกเอาเรื่องอะไรมาวะ" เสียงไอ้แชมถาม (=[]=) "ตรึมว่ะ แกคิดว่าแกถามใครวะ -_,- เอ้า เอาของเก่ามาแลก" ดุ๋ยตอบกลับมา "เฮ้ยๆ กุเอาเรื่องนี้ ..... อย่าแย่งกุดิ....... เฮ้ย กุจองก่อน" เสียงความสับสนอลหม่าน วัยรุ่น พวกนี้กำลัง แย่งอารายกัน =[]= (คุณจะรู้ต่อเมื่อบรรลุนิติภาวะ *-*) หลังจากแจกกัน (แย่งกัน) เรียบร้อยแล้ว ก็มีเสียงเพื่อนในกลุ่ม พูดขึ้น "เฮ้ย ไอ้โบ๊ท นั่นเพื่อนมรึงป่ะ" ผมหันไปตามที่เพื่อนบอก "แปปๆ ขอกุดูก่อน"ผมก็เพ่งมอง....มองไป "เออว่ะ ทามรายอยู่อ่ะนั่น"ผมทำท่าสงสัย "รอมรึงอยู่ป่าวว" เต้ล้อ =w= "บ้า เค้าบอกกกุ จะกลับบ้านแล้ว แต่นี่มันผ่านมานานแล้วนะ" ผมทำท่าคิดชัวคราว = =a ทันใดนั้น ผมเห็นผู้ชายคนนึง เดินเข้ามาคุยกับเธอด้วยท่าทางสนิทสนม =[]= "อ้าวๆ มีแฟนแล้วหรอว อดล้อเลยวุ้ย" เพื่อนๆทำหน้าเซ็ง "เอ้า กุบอกแล้ว ก็ไม่เชื่อ"ผมหันไปด่าเข้าให้ แต่ตอนที่ได้ยินคำว่า "แฟน" ทำไมผมรู้สึกฉุนๆหว่า = =a จากนั้น ก็ ตัวใครตัว มัน กลับบ้านกันเรียบโร้ยยย~ Chapter 3 : "กริ๊งๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ" เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น ""แปปน้า แง่มๆๆ~" ผมเอามือไปปิดเสียงนาฬิกา "โบ๊ท!! ตื่นได้แล้ว เพื่อนมารอแล้ว"เสียงขอองแม่ดังมาจากชั้นล่าง "หา!! คายมาอ่ะ แม่"ผมตะโกนถามกลับไป "รี่ มาจ้ะลูก" แม่ตอบกลับมาโดยทันที "ชะอุ้ย =A= เฮ้ย กี่โมงแล้วฟะเนี่ย" ผม ขยี้ตรามองนาฬิกา แกรกๆๆๆ "เฮ้ย สาย แล้วสิตู" ผมรีบกุลีกุจอ ทำภารกิจส่วนตัวโดยแทบจะทันที ไม่นานเกินรอ ผมก็วอ่งแจ้นมาหาเธอโดยทันที แล้วก็รีบใส่เกียผีไปโรงเรียนด้วยกัน ระหว่างเดินทาง (............) "รี่ เรา.. มีเรื่องจะถามหน่อย ได้ป่ะ??" ผมถามเธอ "O_o ไรหรอ" เธอ แปลกใจกับท่าทีของผม "มีแฟนแล้วหรอ"ผมถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย "=[]= เอาที่ไหนมาพูด" เธอตอบผมด้วยสีหน้าตกใจ "ก็..... เมื่อวาน เราเห็น เธออยู่กับใครอ่ะ ไหนว่าจะกลับบ้านไง" ผมยิงคำถามใส่โดยทันที "เห็นตอนไหน และ เห็นไงอ่ะ ==a"เธอตอบด้วยสีหน้าฉงนใจ "ลืมไปแล้วหรอ เมื่อวานเราซ้อมบาสอ่ะ"ผมตอบ "เออแฮะ >_<" ก้ได้ๆ บอกก็ได้ คนนั้นอ่ะ เราแอบชอบ" เธอตอบด้วยสีหน้าอายย "=[]= ว.....ว่าไงนะ อีกทีสิ" ผมพูดพลางมองกลับไปที่เธอด้วยท่าทางตกใจ ">[]< บ้า พอแล้วๆ ไม่พูดละ เอ๊ะ ถึงพอดีเลย ^^ ไปๆ เข้าเรียนๆ" เธอ ตอบด้วยสีหน้าดีใจ เมื่อมาถึงโรงเรียน "ชิ!!" ผมพูดขึ้นมาเบาๆ ด้วยที่ไม่พอใจ ที่ดั๊นมาถึง โรงเรียนพอดี เมื่อมาถึงโรงเรียน (............) โอววว!! มาถึงโรงเรียนก็ต้องเข้าถึง..... =[]= เอ้ย ไม่ใช่ๆ เข้าแถว *-* แล้ว ก็ต้องทำตาม concept นี้ 1.เข้าแถวเคารพธงชาติ 2.สวดมนตร์ 3.นั่งสมาธิ (ถ้านั่งแล้วฉลาดแบบอิ๊กคิว คงจะดี -_,-) 4.นั่งฟัง ผอ.โม้ (น่าเบื่อ นรก เรียก พ่อ) พอมาถึงช่วง4 ทีไร ต้องมีเสียงพึมพำ จาก คนที่เข้าแถวทุกที (ยกตัวอย่าง ^^) "Sarddd เมื่อไรจะปล่อยสักทีฟะ ร้อนโว้ยยยย" "Damn จะโม้ไรนักหนาวะ ***" (ขอ sencor อิอิ) ไม่ก็คุยกันไปเรื่อย ทุกทีผมก็ต้องร่วมวงคุย แต่วันนี้ผมไม่ ผมรู้สึกหนักหัว ผมนั่งคิด ... คิดแล้วคิดอีก เรื่องที่ คุยเมื่อเช้า "เฮ้ยๆ โบ๊ท เปนไรไปวะ" เพื่อนชื่อโจ้ สังเกตเห็น และ ถามผม "ป...ป่าว ไม่เปนอะไรเลย กำลังคิดอะไร เพลินๆ"ผมสะดุ้งและตอบไป "ฮั่นแน่ ให้กุเดา เรื่องผู้หญิงชัว ^w^v" เพื่อนผมทำหน้าทะเล้นใส่ "รู้ได้ไง .... เฮ้ย!! ไม่ใช่โว้ย"ผมรีบตอบกลับโดยทันที "หึหึ เส็ดตู 555" เพื่อนผมหัวเราะใหญ่ "อ่ะนะ เอาเข้าไป"ผมทำหน้าเซ็งๆ ขึ้นมาทันที พอผอ.พูดเสร็จ (ไม่มีคายฟัง) นักเรียนก็ถูกปล่อยแถวกลับห้องโดยทันที Chapter 4 : "เอ้าๆ มานั่งเร็วๆหน่อย นักเรียน" เสียงอ.จินตนาพูดขึ้นมาแต่ไกล "ค้าฟฟฟฟ =w=*"ทุกคนเมื่อได้ยินของเจ๊แก ก็ รีบกลับไปนั่งที่กันอย่างรวดเร็ว หลังจากที่นั่งกัน เรียบร้อยแล้ว อ.จินตนาก็พูดเกี่ยวกับ Homeroom แต่ถึงจะพูดยังไง มันก็ไม่เข้าหูผมอยู่ดี ผมกลับเอาสมาธิไปมองสิ่งหนึ่งอยู่มากกว่า "เฮ้ยๆ ไอ้โบ๊ท มองไรอยู่วะ" เพื่อนผมถามด้วยนำเสียงเบาๆ และมองตามทิศทางของสายตาผมไป "อั่นแน่ ไม่ แคล้ว มองผู้หญิง ชัว 55" เพื่อนผมหัวเราะพร้ออมพูดแบบยั่วๆใส่ผม "......" ผมไม่ได้พูดอะไรออกมา ผมก็ยังคงมองไปยังทางเดิมอยู่เหมือนเดิม สิ่งที่ผมมองไป คือ ห้อง ที่เธออยู่ และ ผม ก็มองไป ยังเธอ ที่อยู่เยื้องจากห้องผมไปนิดหน่อย หลังจากนั้น ผมก็ กลับไป นึกถึงอดีต ตอนที่ได้รู้จักเธอเป็นครั้งแรก เธอชื่อ ... (กำลังคิดอยู่ = =*) เธอสวย น่ารัก หมวยกำลังดี =A= ผมนึกอยู่นะ แต่ จำไม่ได้ ว่าไป รู้จักกันอีท่าไหน =w= นั้นสิ ยังงงตัวเองอยู่เลย (ฮา) ผมสนิทกับเธอพอสมควร ถึงขั้นตบตีกันได้เลย (เฮ้ย ผู้ชายใช้คำว่า ต่อย =w=*) เออ! ช่างเหอะ รู้จักกันตั้งแต่เด็กๆ หลีงจาก ที่ คิดเกริ่นๆ ผม ก็ กลับไป คิดถึงอดีต อดีตที่สำคัญ สมัยยังเด็กๆ ถึงแม้ว่า เรา จะ รู้จักกันมาตั้งนานแล้ว แต่ สิ่งที่ผมนึกได้ คือ วันที่เรากลับบ้านดึกด้วยกัน "โหย แกทำให้เราต้องกลับดึกเลย" ผมหันไปพูดกับเธอ "ไร แค่นี้ ทำเป็นบ่นหรอ ชิ"เธอทำหน้าตาโหดใส่ผม "ง่า =w= ไม่บ่นก้อด่ะ"ผมตอบเธอกลับ "ดีมาก อิอิ"เธอพูดพลางยิ้มใส่ผม หลังจากเดินกันมานานพอสมควร ท่ามกลางความเงียบงัน และ หมู่ดาว จู่ๆ เธอก็ทำลายความเงียบนั้น "โบ๊ท" เธอเรียกชื่อผม "หือ??"ผมทำหน้าตาสงสัยใส่เธอ "เราขออะไรแกอย่างนึงได้ป่ะ" เธอหันหน้ามาเผชิญหน้าผม ผมตกตะลึงเล็ก และก็พูดออกมา "ง่ะ อะไรละ พูดมาก่อนดิ" "แกจะอยู่กับเราตลอดไปได้ป่ะ"เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง "โหย ขี้ปะติ๋ว :P ได้อยู่แล้ว ว่าแต่ ทำไมแกพูดเรื่องนี้ ขึ้นมาละ"ผมทำท่าสงสัยในท่าทีของเธอ "ก็ในระหว่างเดิน บังเอิญนึก ว่า มันต้องมีสักวันที่ ทุกคน ต้องแยกย้ายกันออกไป เพื่อเดินตามเส้นทางของตัวเอง ใครที่จะมาอยู่เคียงข้างเรา ในยามที่เราไม่มีใคร" เธอพูดและทำให้ผมต้องคิดตาม "..... คิดมากน่า ชั้นไม่ทิ้งแกไปง่ายๆหรอก นอกจาก แกจะทิ้งเรา" ผมพูดด้วยความมั่นใจ และผมก็สังเกตเห็นรอยยิ้มจากหน้าเธอมากกว่าเดิม "จิงป่ะ ^^ งั้นมาเกี่ยวก้อยกัน เย้ๆ" ............................................................... "โบ๊ทโว้ย ไอ้โบ๊ท"โจ้ชักศอกใส่ผม "Oops ไรฟะ - -"ผมจับท้องด้วยความเจ็บ "จาน มองแกอยู่"โจ้ เหล่ตา มองอาจารให้ดู พอผมมองตาม ผทก็ต้องส่งเสียงออกมาเล็กน้อย "อ่ะจึ๋ย =A=" แล้วผมก็หันหน้าไป คุยกะ โจ้ "ก็ด่ะ ใจมากโจ้ กุไม่เหม่อละ" พอถึงกลางวัน ก็ เล่นบาส พักเสร็จก็มาเรียน วันๆมีอยู่แค่นี้ละ - - แต่วันนนี้ ทำไมต้องเอาเวลามาคิดถึงเรื่องนี้ด้วยละ ไม่เข้าใจ ความคิดตัวเองวุ้ย -*- หลังจากนั้น พอ เลิก เล่นบาสเส็ด ก็ กลับบ้านไป ตามระเบียบ Chapter 5 : "ตื้ดๆ....." เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมาในกลางดึก ผมก็เลยออกมารับโทรศัพท์ "สวัสดีครับ ขอสายใครครับ อ้าว~ เองหรอ" ผมพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงที่แปลกใจ "มีอะไรถึงโทรมาละเนี่ย"ผมยิงคำถามเลยทันที เธออึ้งไปพักนึงอยู่เหมือนกัน ท่าทางเธอคงยังไม่กล้าจะพูดอะไรบางอย่าง และ แล้ว เธอก็ตัดสินใจพูดออกมา "เอ่อ.... คือว่า.... เราแอบชอบคนๆนึงละ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงแบบเขินอาย~ "......"ผมฟังเธอ และอึ้งไปพักใหญ่ เหมือนโดนอะไรสักอย่างมาตีหัว เข้าอย่างจัง แล้วผมก็ ตัดสินใจ ถามเธอต่อไป (ถึงแม้ไม่อยากรู้ก้อเหอะ -*-) "ล....แล้ว มันเป็นใครอ่ะ" พอพูดเส็ด ผม รีบฟังทันทีด้วยความอยากรู้ ว่ามันคือใคร "เค้า......เค้าชื่อ เบิร์ด อ่ะ >_<" พอเธอพุดออกมา ผมอึ้งไปพักใหญ่ ก่อนจะกลั้นใจ ยิงคำถามต่อไป "แล้วไป รู้จักได้ไงอ่ะ -3-" "ตอนเรียนพิเศษอ่ะ" เธอตอบออกมา ฟังแล้ว อยากไปตบหัวจริงๆ หมั่นไส้อ่ะ -..- "วิสุทธานีอ่ะนะ" ผมสวมบทนักข่าวทันที ถึงแม้จะไม่เต็มใจก็ตาม "อือ" เธอตอบมาด้วยความไม่ลังเลเลย =[]= "แล้วจะให้เราทำอะไรละ ก็ ไปรุ้จักกันแล้วนิ สนิทกันแล้วด้วย" ผมพูดประชดๆไป เนื่องจาก เหตุการณ์ที่เธอโกหก "ง่า~ ทำไมต้องทำน้ำเสียงงั้นด้วยอ่ะ T^T" เธอพูดด้วยนำเสียงที่สั่นๆ "เง้อ ล้อเล่งน่า~ แล้วมีอะไรละ??"ผมถามเธอต่อทันที (เปลี่ยนประเด็นนั่นเอง) เธอใช้เวลาคิดไปสักพัก แล้ว เธอ ก็ พูดออกมา "ก็จะมาถามว่า ทำอย่างไรให้ผู้ชายเค้ารู้ว่าชอบอ่ะ แบบว่า ผู้หญิงไปถามมัน ก้น่าเกลียดใช่ป่ะ ก็เลยจะให้แกช่วยคิดsms หรืออะไรก็ได้ให้หน่อยอ่ะ แบบหวานๆให้หน่อยอ่ะ" "......"ผมเงียบไป แต่ในใจ บ่น (โหย ยากสุดๆ อ่ะ =_=) "เออ ก้ได้ ถ้าช้าน มี Feel ก็จะคิดให้ แต่ว่า แกไม่คิดหรอ ว่า ให้ชั้นแต่งให้ผู้ชาย เราจะ มี อารมณ์แต่งหรอ" เธอได้ยินก็คิด แล้วก็พูดออกมา "เออ นั่นจิ เอางายดีหว่า อ๋อ! แกก็คิดว่า ทำอะไรให้ชั้นสิ ดีป่ะ ^w^" เธอพูดออกมาด้วยน้ำเสียงกระดี๊กระด๊า "ง่ะ" ผมอุทาน และ อึ้งไปสักพัก "หือ?? ทำไมหรอ - -?" เธอพูดออกมาด้วยความสงกะสัย พอเธอพูดออกมา ผมก็เลย เกิด reaction ขึ้นมา "ป....ป๊าวว~ ขืนส่งไปก็รู้ความใจเราหมดดิ =A= เอ๊ย ไม่ใช่ๆ"ผมลุกลี้ลุกลนเมื่อพูดออกไป "ตะกี้พูดอะไรนะ เหมือนได้ยินแปลกๆ"เธอถามผมด้วยน้ำเสียงที่สงสัย(อีกรอบ) ผมรู้ตัวได้ ผมเลยรีบพูดตัดบทโดยไม่ลังเล "ไม่มีไรหรอก เด๋วคิดให้ละกัน งั้นแค่นี้ละกันนะ ฝานดีค่ะ" แล้วผมก็ วางโทรศัพท์แทบจะโดยทันที หลังจากที่ผมวางสายไป ผมก็พูดบ่นขึ้นมาลอย "โหยไรวะ ซวยเลยตู ทั้งขึ้น ทั้งร่อง" คืนนั้น ผมได้ใช้เวลาก่อนนอน นั่งคิดว่า จะ ทำอะไรดี "จะทำไรดีฟะ ส่ง sms ก็ได้มั้ง" "เอาแบบที่เคยเห็นละกัน ชิ!" ผมก้นั่งพิมตามที่เห็นมาเลย "เอาละ เสร็จละ ปวดมือชะมัดเลย นอนดีฝ่า" และแล้ว ผมก็ นอนหลับ เผื่อเผชิญกับวันพรุ่งนี้ Chapter 6 : วันถัดมา "โบ๊ทๆ" เสียงเรียกเจ้าเก่าเรียกแต่เช้า "อะไรฟะ =w=" ผมทำหน้างงๆ ใส่ "ขอบคุณมากที่ช่วยเราคิดอ่ะ" เธอตอบเสียงที่ดีใจมากกก "..........(ช่วยคิดตงไหนฟะ ความคิดตูล้วนๆ)" ผมไม่ตอบพลางยิ้มให้เธอ "โบ๊ท ช่วยทำ ยังงี้ ทุกวันเลยนะ" เธอส่งสายตาวิงวินให้ผม "=[]=!! เฮ้ย ว่าไงนะ"ผมถามกลับทันควัน เธอทำหน้า งง แล้วพูดขึ้นมา "อ้าว นี่ลืมไปแล้วหรอ สัญญากันแล้วนิ" ผมทำหน้า เซงสุดๆ แล้วก็ต้องตอบไป "ชิ!! เออ ก็ได้ๆ จาดไป" "เย้ๆ" แล้ว เธอก็ วิ่งดีใจเข้าห้องเรียนไป หลังจากนั้น ทุกๆวันผมต้องคิดแล้วก็ส่ง sms ให้เอตลอดมา (เฮ้อ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร เธอจะรับรู้ความรู้สึกของเรานะ) จนกระทั่งวันนึง "โบ๊ททททท....." เสียงใสๆ คุ้นหู =w= แต่วันนี้ ลากยาวมาเชียว ผมเห็นเธอวิ่งมา ผมเลยต้องถาม "เฮ้ย เกิดเรื่องะไรขึ้นหรอฟะ =[]=" "แปปๆ ขอหายใจหน่อย แฮ่กๆ" เธอตอบด้วยท่ทางที่เหนื่อยมาก "เค้ายอมเป็นเราแล้วละ แฮ่กๆ" "........"ผมนิ่งเป็นหินไปเลย เธอเห็นผมนิ่ง ก็เลยถาม "อ้าว เป็นไรไปอ่ะ ไหงนิ่งยังงั้น??" ผมพึ่งรู้สึกตัว ก็เลย ตอบออกไป "ป....ป่าว ไม่มีอะไร ยินดีด้วยนะ" "อือ เพราะ โบ๊ท ช่วยเราแท้ๆ เลย" "แฮะๆ ไม่เปนไร" "เออ โบ๊ท" "จ๋า = =?!?" "ต่อไปนี้ ไม่ต้อง sms ให้เราแล้วนะ" "อ้าว ทำไมละ" "อ้าว ก็ เค้า เป็นแฟนเราแล้วนิ" "เออ จิงแฮะ ไม่น่าถามเลย" "แต่จะยังไงก็เหอะ ขอบคุณมากนะ" "ไม่เปนไร" "เย้ๆ ดีใจจัง" "........." หลังจากนั้น เราต่างคนต่างก็แยกย้ายกัน เพราะ เธอก็มีแฟนแล้วนิ ผมไม่มีกะจิตกะใจ จะทำอะไรเลย จนกระทั่งถึงบ้าน Now Loading....... |
|
|
