| Pisit's profile『Soul-of-The-Saint』[i']B...PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
November 03 เวลาที่ไม่อาจหวนกลับคืนผมเคยคิดไว้ว่า อยากให้เวลาผ่านไปเร็วๆอยู่ตลอด จนกระทั่ง.... วันที่เธอจากผมไป......
ในสมัยที่ผมยังเด็กๆ ผมมักจะโดนคนๆหนึ่ง สั่งเหมือนผมเป็นึคนรับใช้ =___= คนๆนั้น ก็คือเธอ
ผมกับเธอค่อนข้างสนิทกันมาก เล่นทุกเช้า ทุกเย็น ไปไหนก็ไปด้วยกัน เรียนด้วยกัน กลับด้วยกัน สารพัด ยก เว้น อาบน้ำด้วยกัน =[]=
และ เรา 2 คน ก็ได้สัญญากัน ข้อนึง ซึ่งตอนนี้ผมจพไม่ได้แล้ว ต่อจากนั้นมาไม่นาน เธอก็ได้ย้ายบ้านไป โดยที่ผมยังไม่ได้ ร่ำลาเธอ
เหตุการณืครั้งนั้น ทำให้ผมเสียใจ ที่ เวลาไม่ได้โอกาสผมในการร่ำลา
-------------------------------------------------------------
เวลาผ่านไปเรื่อยๆ ตอนนี้ผมก็เรียนมหาลัยแล้ว ผมคิดไว้ในใจว่า
"อยากให้เวลาผ่านไปเร็วๆจัง จะได้จบไวๆ =w=" หลังจากที่ผมคิดยังงี้ได้ไม่กี่วัน
วันหนึ่ง ในระหว่างที่ผมได้กลับบ้าน ผมได้มองยังบ้านหลีงหนึ่ง บ้านที่เธออยู่ในสมัยก่อน ผมมองอยุ่อย่างงี้ ทุกๆวัน
และ วันนี้ มันแปลกๆไป มีคนย้ายของเข้ามาในบ้านของเธอ ผมแปลกใจมาก ผมเลยรีบไปถามแม่ ที่บ้านผมทันที
และในทันทีที่ผมเดินเข้าไป ปรากฏ แม่ผมได้นั่งรออยู่แล้ว แม่ได้มาบอกผมว่า
แม่: "ลูก มีเพื่อนมาหาจ้ะ รับรองว่าลูกต้องแปลกใจ แน่นอน"
--------------------------------------------------------------
แม่ผมอมยิ้มแล้วเดินจากไป ผมฟังแล้วงง คิดในใจ "ใครกันหว่า ที่จะ มาหาเราถึงบ้าน"
และ เมื่อผมเดินเขาไปในห้องรับแขก ผมก็ได้เจอกับคนๆหนึ่ง คนที่ผมไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้เจอ ผมนิ่งไปสักพัก
เธอเห็นผมเหวอ เธอก็เลยหัวเราะคิกคักขึ้นมา ถึงตอนนี้ผมณู้สึกตัวแล้ว เลยทำท่าแก้เขินไป นิดๆหน่อยๆ แล้วถามเธอว่า
ผม : "กลับมาตั้งแต่เมื่อไหรอ่ะ"
เธอ : "ไม่กี่วันนี้เอง ไม่เจอกันนาน หล่อขึ้นเยอะ เลยน้า คิกๆ"
ผม : "บ้าหรอ แฮะๆ"
หลังจากนั้น เราก็ได้คุยกันเพลิน จนกระทั้งผมได้ถามเธอว่า
ผม: "นี่ สัญญาที่เราเคยพูดกันตอนเด็กๆ นี่อารายหรอ จามม่ค่อยได้ บอกหน่อยได้ป่ะ"
ทันทีที่เธอได้ยิน ผมสังเกตเห็นสัหน้าไม่พอใจ แวบนึง
แล้ว เธอก็ตอบผมว่า "อีกไม่นานก็รู้น่า~"
หลังจากที่คุยได้ไม่นาน เธอก็ขอตัวกลับบ้านไป ผมจึงได้ไปส่งเธอที่บ้าน แล้วถามเธอว่า
ผม: "เรียนไหนหรอ"
เธอ: "ที่เดวกันไง ไม่รู้หรอเนี่ย"
ผมตอบอย่างไม่เชื่อว่า "จิงดิ =[]="
เธอตอบผมกลับด้วยสีหน้า กวนๆ "จิงสิไม่เชิ่อ เด๋วพุ่งเน้ ก็เจอกันเอง"
ผมเลยตอบกลับไปว่า "โอเค แล้วเจอกัน พุ่งเน้ นะ บั๊บบายยย"
พอผมพูดเส็ดก็กลับบ้านเลย
-------------------------------------------------------
วันรุ่งขึ้น ผมก็ได้ไปรับเธอถึงที่บ้าน เพื่อจะรอดูว่าใช่ที่เดวกันหรือเปล่า พอเธออกมา
ผมก็เชื่อเลยว่า ที่เดวกัน ทำไมน่ะหรอ ก็ชุดกะเข็มมันมหาลัยเดวกะผมนะซิ
จากนั้น เรา 2 คนก็ได้ไปเรียนด้วยกัน กลับด้วยกัน
จนคนอื่นคิดว่าเราคงเป็นแฟนกัน ผมรู้สึกเฉยๆนะ แต่เธอผมไม่รู้
และเราก็ทำกิจวัตรแบบนี้จนกระทั่งวันที่ได้รับปริญญาตรี เธอกับผมก็ยังคงไม่มีแฟนเป็นของตัวเองซะที
มานน่าแปลกนะ และตอนหัวค่ำ เรา 2 คน และเพื่อนยๆ ก็ได้ไปฉลองกัน
-------------------------------------------------------
ในระหว่างการฉลองนี่เอง ที่ทำให้ผมรู้สึกไม่ดีเกิดขึ้น
เมื่อเธอได้เกิดอาหารปวดหัวมากจบสลบคางาน ผมได้เข้าไปประคองเธอ แล้ว เธอก็ฟื้น ขึ้นมา แล้วบอกผมว่า "ไม่เปนไรหรอก ไปสนุกต่อเหอะ"
ผมได้ฟัง ผมก็ยังไม่เชื่อ ว่า เธอไม่เป็นไร พอเธอเดินไปสักพัก เธิก็ ล้มลงไป
ผมจึงรีบไปประคอง และ ส่งเธอไปโรงพยาบาล พลางโทรศัพท์เรียกพ่อแม่ของเธอมา
ผมนั่งรอผลการตรวจอยู่ หมอได้เข้ามาบอกผมว่า "ไม่เป็นอะไรมากหรอกครับ"
-------------------------------------------------------------------
ได้ยินที่หมอพูดยังงี้ ค่อยสบายใจหน่อย แต่หลังจากนั้น พ่อแม่ของเธอ ก็เข้ามา และขอบคุณผมที่พาเธอมาส่ง
แล้วพวกเค้าก็เดินเค้าไปคุยกับหมอ ผมไม่รู้สึกเอะใจ ที่เห็นสีหน้าของพวกเค้าเครียดขึ้น
ผมดันไปคิดว่า พวกเค้าคงกังวลที่เธอล้มลงไปมากกว่า
ผ่านไป 3-4 วัน เธอก็กลับมาที่บ้านของเธอ ผมก็ยังคงไปเยี่ยมเยีนเธออยู่เสมอ
แต่ผมก็ยังสงสัยอยู่ "ว่าทำไม อาการของเธอดูไม่ดีขึ้นเลย แต่หมอบอกผมว่า ไม่เป็นไร คงจะไม่เป็นไรหรอกน่า" ผมคิดยังงี้
แต่ก็เป็นความคิดที่ผมไม่มีทางวันลืม เมื่อ..... วันที่ผมไปดูดาวกับเธอ
----------------------------------------------------------
"นี่ นายพาเราไปดูดาวหน่อยนะ อยากดุอ่ะ นะๆๆ" เธอ ชวนผมด้วย ท่าที ที่แข็งแรงขึ้นมามากแล้ว
"ไม่ไป จะมีไรป่ะ" ผม ตอบ เธอด้วยท่าที ยียวน
"มี ไม่ไป เค้าจะฟ้องพ่อด้วย ฮึ >O<" เธอตอบพลางค้อนผม
" ง่ะ =[]= เล่นไม้นี้เลยหรอ - - ไปก็ได้ฟะ" พลางเอามือมากุมขมับเล็กน้อย
"เย้!! ^w^ งั้น อาทิต หน้าเจอกันนะ อิอิ"พูดเส็ด แล้ว เธอก็เดินกลับบ้านของเธอ ผมมองด้วยสายตาที่มีความรู้สึกแปลกๆ ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร
---------------------------------------------------------
หลังจากนั้น ไม่นาน ผมข่าวมาว่า พักนี้ อาการปวดหัวของเธอเริ่มกำเริบถี่ขึ้น ผมมีความรู้สึกห่วงเธอมาก ไปเยี่ยมไม่มีห่าง
จนกระทั่ง ผมรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง เมื่อตอน ที่เธอ ขอ ให้ผมพาเธอไปดูดาว เร็วขึ้นกว่า เดิม
"นี่เราไปดูดาวกันวันนี้ เลยดีกว่า" เธอพูดขึ้นด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้มเหมือนเคย
"ไมอ่ะ มีอารายหรอถึงต้องไปวันนี้อ่ะ" ผมถามเธอด้วยสีหน้าที่งุนงง
"เหอะน่า เราจำได้ว่า นายอยากรู้สัญญาที่เราเคยพูดด้วยกันนิ ถ้าไปวันนั้น นายจะได้รู้ไปด้วยไง" เธอตอบผม และ ทำท่า หยั่งกับ ถือไพ่ตาย อย่างไรอยางงั้น
"ที่เธอ อยากไปเร็วขึ้นอ่ะ คงม่ใช่....." ผมถามด้วยสีหน้าที่หนักใจพลางจ้องที่ดวงตาของเธอ
"ไม่มีไรหรอกน่า เห็นป่าว เรายังแข็งแรงอยู่เลย" เธอพูดพลาง ยกแขนขึ้นมาเพื่อโชว์กล้าม
ผมมองหน้าเธอแล้ว มองไปที่ร่างกายของเธอ ถึงแม้ เธอจะแสร้งทำก็ตาม ผมก็รู้สึกขัดเธอไม่ได้
"ก็ได้ๆ ไปก้อไป"
--------------------------------------------------------
คืนนั้น ผมได้พาเธอไปดูดาวกันที่ๆหนึ่ง ที่ๆเรา เคยมานอนเล่นกัน เมื่อ สมัยยังเด็ก ที่ๆเราคุ้นเคย,เคย สัมผัสมาเนิ่นนาน
ผมรู้สึกว่า คินนี้ มันแปลกไป ตั้งแต่ ตอนที่เธอชวนผม จนถึงตอนนี้ ตอนที่เธอไม่ค่อยพูดกไม่ค่อยจา ไม่เหมือนเอคนเก่า ที่ขี้เล่นอย่างที่ผมรู้จัก
เหมือนกับว่า เธอพยายาม ใช้เวลา ช่วงนี้ ซึมซับ ภาพ และ บรรยากาศรอบๆตัวอยู่ และ แล้ว เธอก็พูดกับผม ขึ้นมา
เธอ : "นี่ เขาว่ากันว่า ถ้าเราเห็นดาวตก เราสามารถขออะไรได้อย่างนึงใช่ไหม"
ผม : "อือ เมื่อก่อนเราก็เคยได้ยิน"
เธอ :"และรู้ไหม ว่า ตอนเด็กๆที่เราสัญยากัน ก็มีดาวตกด้วยแหละ อิอิ"
ผม : "จิงดิ ไม เรา จามม่ได้หว่า =w="
เธอ :"แต่เราไม่บอกนายหรอกนะ ^w^ แต่เราขอนายอย่างนึงได้ม้า~"
ผม : "อะไรละ พูดมาก่อนจิ ถ้าได้ ก็ให้"
เธอ :"ง้าน ขอเลยนะ อิอิ วันนี้ เราขอกอดเธอหน่อยได้ไหม"
ผม : "หา!! ทามมายต้องกอดเราด้วยอ่ะ"
เธอ :"เหอะน่า จะให้ดีๆ หรือ จะให้ด้วยน้ามตา"
ผม : "ง่ะ ก็ได้ค้าฟฟ -0-"
---------------------------------------------------------------
หลังจากนั้น เธอก็ได้ เข้ามากอดผม ผมรู้สึกประหม่า แต่ ความรู้สึกอะไร ไม่รุ้ บังคับให้ผมต้องกอดเธอ แล้วเธอก็พูดขึ้นมา
"ลองมองดาวที่อยู่บนท้องฟ้าดูสิ มันช่างงดงาม สดใส ในยามที่เปล่งประกาย แต่ในทางกลับกัน ก็ยังมีบางดวงที่มีแสงริบหรี่ ใกล้แตกสลายประหนึ่งเหมือนเปลวเทียนที่ใกล้ดับ"
ผมฟังเธอพูด ช่างน่าแปลกใจ ทำไม เธอถึงพูดอย่างงี้ แต่ที่รู้สึกมากกว่านั้น ผมพึ่งรู้ใจของผมเอง ที่ ว่า ผมชอบเธออยู่ แล้วผมก็กลั้นใจ แล้ว ฟังเธอต่อ
"เราจะบอกให้นายรู้นะ ว่าตอนนั้น เราสัญญาอะไรไว้ด้วยกัน ซึ่งตอนนี้ มันก็สำเร็จไปแล้ว"
"จิงหรือ แล้ว มันคืออะไรอ่ะ"
'ตอนนั้น เราสัญญากันไว้ว่า เราจะมาดูดาวกันอีกครั้งที่นี่ และตอนนี้ เราก็ได้ดูด้วยกันแล้วไง"
"อือ ความจริงเรามีเรื่องจะบอกเธอเหมือกันนะ" และ ทันทีที่ผทจะพูด เธอก็พูดขึ้นมาว่า "ดูนะ อีกแปปนึง จะมีดาวตกด้วยละ เรามาเตรียมตัวอฐิษฐานกันเหอะ"
"รู้ได้ไงอ่"
"เหอะน่า เตรียมตัวไวก็พอ"
"และ ขอบอกนายไว้นะ เธอคือคนที่เรารักมากที่สุด อิอิ"
"บ้า >O< มาพูดไรตอนนี้ละ"
"ถ้าตอนนี้ มีดาวตก เราจะ ขอไว้ว่า ชาตืหน้า ขอให้เราได้กลับมาเจอกัน และ เป็คนที่รักกันมากที่สุด"
"เฮ้ย ทำไม พู฿ดเปนลางยังงี้ละ หรือว่า เธอ...."
"ดูนั่น ดาวตก ลงมาแล้ว"
-------------------------------------------------------------
ผมรีบกลับไปแต่ยังไม่เหนอะไร ผมก็ยังนอนรอ เวลาผ่านไป ผมอยากให้เวลาหยุดอยุ่ตรงนี้นานไปอีกแต่ในทันทีที่ผมคิด ก็มีดาวตกลงมาจิงๆ
ผมจึงได้ ขอไว้ว่า "ขอให้ผมได้อยุ่กับเธอนานๆ นะค้าฟฟ"
แล้วผมก็หันไปถามเธอว่า "ขอไรไปอ่ะ"
ไม่มีเสียงตอบ ผมมองหน้าเธอ ตาของเธอปิดลง
ราวกับ เธอได้หลับไปแล้ว
ผมเขย่าตัวเธอ พลางตะโดนขึ้นมา
"เปงอารายไป ตื่นสิ อย่าล้อเล่น กันแบบนี้"
"เฮ้ย เราไม่ชอบแบบนี้ นะเฟ้ย อย่าให้ความหวังแล้วจากไปยังงี้เด้"
"รุ้ไหม ว่า เราขออะไร เราขอไว้ว่า ..... ว่าให้ช้านอยู่กะแกไปอีกนานๆนะโว้ยย ตื่นสิ ตื่นนนน อย่าล้อเล่นกันแบบนี้' ไม่มี ปฏิกิริยาตอบสนอง
"รู้ไหม ว่าช้านรักแก ได้ยินไหมมม ตื่นสิ"
----------------------------------------------------------------
เมื่อไม่สามารถทำอะไรได้แล้ว ผมรีบโทรศัพเรียกรถพยาบาลพร้อมโทรไปหาพ่อแม่ของเธอ
จากนั้น ไม่นาน รถพยาบาลก็ได้มารับเธอไปด้วยความรวดเร็ว เมื่อมาถึงโรงพยาบาล
ผมก็ได้รีบไปหาพ่อแม่เธอ พ่อแม่ของเธอหน้าหดหู่อย่างบอกไม่ถูก แต่ผมต้องถาม เพราะผมอยากรู้
"เค้าเปงอะไรไปหรือครับ จู่ก้อเป็นลมและหลับไปอย่างงั้น ผมถามอะไร เค้าก็ไม่ตอบผมเลย" ผมถามด้วยสีหน้าที่ตื่นตระหนก เพราะรู้คำตอบอบู่แล้ว
"ฟังแล้วอย่าตกใจนะ เค้าสั่งไว้ว่าอย่าบอกให้ใครรู้ เธอ...."
"เป็นอะไรหรือครับ"
"เธอเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย"
"ฮือๆ" แม่ของเธอนั่งร้องไห้อยู่
-------------------------------------------------------------------
เวลาผ่านไป 2ชั่วโมง แต่สำหรับผมเหมือนกับรอเป็นวัน และแล้ว หมอก้เดินออกมาจากห้อง ICU ผมรีบไปถามหมอทันที่
"หมอครับ ตกลง เธอเป็นอะไรไหมครับ หมอ คงรักษาเธอได้ใช่ไหมครับ"
"เอ่ออ หมอขอแสดงความเสียยใจด้วยครับ เธอเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย เรารักษาไม่ได้หรอก" หมอตอบด้วยสีหน้าที่หนักใจ
ผมได้ยินแล้ว ผมก็พูดด้วยรอยยิ้ม
"ไม่จริงน่า ผมรู้ ว่าหมอโกหกผม หมอรักษาเธอหายแล้วใช่ไหม"
"นี่ ทำใจ ยอมรับความจริงได้แล้ว หมอไม่ได้โกหก เธอหรอก" พ่อของเธอได้เดินมาเตือนสติผท
"........"
"เอ่อ คนไข้ต้องการพบเธอน่ะ" หมอพูดขึ้น
"ครับ เธออยู่ไหนครับ"
----------------------------------------------------------------
ผมรีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่หมอเตรียมไว้ให้ แล้ว รีบตามหมอไปโดยทันที
เมื่อผมได้เดินเข้ามา ผมมองเห็นเธอ
หน้าตาเธอ ซีด เหมือนคนที่ไม่สบายหนัก ผมรีบเดินไปหาเธอ นั่งลง แล้วพูดกับเธอ
"ทำไม... แก ไม่บอกเรา ว่า แกไม่สบาย รุ้ไหมว่า เราเป็นห่วง เสียใจมากขนาดไหน" ผมพูดด้วยนำเสียงที่เหมือนคนร้องไห้ แล้ว ลูบหน้าของเธอ
"ก็... ก็ เรากลัวว่า เธอ จะเป็นห่วงเรามากเกินไป" เธอตอบกลับมาด้วยน้ำตา
"เราเป็นเพื่อนกันมาก็นาน เราไม่อยากให้แกเป็นแบบนี้เลย ทำไมต้องมาเป็นตอนนั้นด้วยละ รู้ไหมว่า เราคิดอย่างไง" และแล้ว ในที่สุด ผมก็กลั้นน้ำตาไม่อยู่ แลวพูดออกมา
"แค่เธอกอดเรา เราก็รับรุ้ได้แล้วละ ว่าเธอคิดยังไง" เธอตอบสีหน้าที่มีรอยยิ้ม
"ถ้ารู้แล้ว ทำไมไม่บอกเรา" ผมพูด
'เราขอโทษละกัน ที่เราไม่ได้บอกนาย" เธอตอบมาด้วยท่าทีที่เสียใจ
"พ่อคะ แม่คะ มาหานู๋หน่อย" เธอเรียนพ่อแม่ของเธอ ผมจึงเดินไปสงบสติอยู่อีกที่นึง
-----------------------------------------------------------------------
ผมได้มองเห็นพวกเค้า คุยกันด้วยน้ำตา และ ในที่สุด เธอก็เรียกผม
"มีอะไรเหรอ"
"ป่าวหรอก ไม่มีอะไร แค่ในช่วงสุดท้ายนี่ เราอยากอยู่กับคนที่เรารักมากที่สุดไง" เธอตอบมาด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม
"ทำไม พูดอย่างงี้ละ มันไม่ดีรู้ไหม"
"เรารู้ตัวเองดี ว่า มันคงถึงเวลาแล้ว"
"ไม่... อย่าคิดอย่างงั้นสิ"
"รู้ไหม ว่า เราขออะไรไป เอาหูมาสิ แล้วจะบอกให้ฟัง แล้วเธอต้องบอกเราด้วยนะ อิอิ" เธอบอกด้วยน้ำเยงที่ร่าเริง แต่แหบแห้ง
พอผมได้ยิน ผมก็อึ้งแล้ว ร้องไห้มา หนักกว่าเดิม แล้วผมก็กระซิบให้เธอฟัง หลังจากที่เธอฟัง
เธอก็ยิ้ม แล้วพูดขึ้น
"เราดีใจมากเลยนะ ที่นายพูดยังงี้ ขอให้คำขอของพวกเราเป็นจริงนะ"
"อือ" ผมตอบเธอ และมองดูหน้าเธอที่เหมือนจะหลับตลอดเวลา
"แต่เราขออย่างนึงนะ นายช่วยจับมือเราไปนานๆได้ไหม"
"ได้สิ ได้อยู่แล้ว ทำไมเราจะไม่ทำละ"
------------------------------------------------------------------
ผมจับมือเธอ และ ประคองเธอขึ้นมาในท่านั่ง ผมโอบกอดเธอ
ผมอยากให้เวลาหยุดลงแค่นี้ ชั่วโมง นาที และ วินาที ได้โปรดอย่าเดินอีกเลย
แต่ผมคงห้ามไม่ได้ ได้แต่ คิดว่า มันจะช้าหรือเร็วเท่านั้น และในที่สุด ทันที ที่หัวของเธอมาซบไหล่ผม
ผมก็รู้แล้วว่า เธอได้จากผมไปแล้ว
ผมจับเธอนอนลง พลางมองดูที่เธอ สีหน้าของเธออิ่มเอิบ มสีเลือดฝาดๆ และ ยิ้มอยู่
ผมดึใจที่เธอจากไปด้วยดี
แต่ ในขณะที่ผมทำอย่างงั้นอยู่ ความคิดของผมก็ได้คิดไปด้วยว่า
"ทำไมเวลาช่างผ่านไปช้า ในตอนที่ผมไม่ต้องการมัน ทำไมเวลาถึงเร็ว ในเวลาที่ผมที่ผมต้องการมัน"
--------------------------------------------------------------------------------------
เมื่อเวลาผ่านไป ผมได้กลับมาใช้ชีวิตเหมือนเดิมอีกครั้ง ในแบบที่ไม่มีเธอ ไม่มีใครสั่ง,ห้าม และ เป็นเพื่อนของผมในยามที่ผมไม่มีใคร
ทุกครั้งที่ผมเดินผ่านไปยังที่ๆ เราเคยมีกิจกรรมด้วยกัน ผมมักจะร้องไห้อยู่เสมอ
ผมอยากหมุนเวลากลับไปเพื่อที่ผมจะได้เธอคืนมา
แต่มันคงจะเป็นไปไม่ได้ ผมต้องก้าวเดินต่อไป เพื่อรักษาสัญญาที่เรามีไว้ต่อกัน
สัญญาที่เราบอกกันในช่วงที่เธอจะจากไป
"เราจะได้เจอกันอีก ไม่ว่าจะนานสักแค่ไหนก็ตาม และ เมื่อเราพบกัน เราจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม"
ไม่ว่าจะนานสักแค่ไหน จะชาตินี้ หรือ ชาติหน้า ผมก็จะรอเธอ
เพราะเวลาไม่มีวันหวนกลับไปนี่เอง
-----------------------------------------------------------------------------------
PS.จบแล้วเย้ๆๆๆ
เรื่องเฟคจ้า - - |
|
|
